Yaz Sonu Gecelerinden Şiirler

[ADSIZ]

bir heykeldi şiir,
gözümün önünde.
keskim elimde
ve malzeme karşı.

vuruyorum ve kırılıyor,
kolayca teslim etmeyecek.
giz dolu kil ve mermer
ve tahta ve metal,

ve pisuarlar ve
cıvatalar ve
koca pörtlek harfler!
bense ancak inatla sabır

bu ancak benlik bir iş,
onu ancak ben görüyorum,
inadım başkaları da görsün diye,
sabrım yapabileceğimi sanmaktan.

 G4

 bütün olanı arıyorum
-kusursuzu değil-
ve kendimi, umuyorum,
bulup da verebilirim.

belki bütündüm, eskiden,
ve toplandık ve bölündük
sonunda azaldık;
hakikatle çarpıldım.

neredesin ben? hangi
uzay-zamanda?
seni hangi kollar sarıyor,
    ya da hangi omuz taşıyor?

yola çıkılacak ya yarın,
çanta hazırlığı bugün.
beni tanımaya mercekler,
yerleştirilecek bir boşluk.

KAP

Hatırlıyorum, bir gece
Sarhoşça sarıldım kaleme
Anlamadığım şeyler yazdım
Bugün tanıyamadım.

Sözler mi benimdi,
    ben mi sözlerin?
Bekledikleri bir an;
    bir kapı, kağıtlara açılan?

Öte dünyaya yerim yok,
Sadece ben
    ve kağıt-kalem.
İşin aslı daha basit:
Sandığımdan ibaret değilim.

Uyu ve tanı,
Uyan ve tanıt.

YIKILIÇ

kalkansız bir kılıca dönmüşüm
savrulunca yalnızca kan döken.
yıl sonra seni özlemişim,
daha anca anladım.

güllerle kaplı yol,
toprak üzerinde gün.
geride ancak balçık kaldı
söylenecek şarkısız.

neden dövüş
ve neden anlat?
taş duvarlar yoksa
varılacak yer şehir midir?

ve güneş batıyor:
taş, cam, toprak ve deniz.
kılıcı asıyorum
boşa dökülen kan elimde.