Umursamadık:
Tutku denizlerinde hevesle
Boğulmakla meşguldük.
Düğmeler bizimdi,
Tutulan eller bizim.
Pompalanan kan bizimdi,
Pompalayan kalp diğerinin.
Yollara set çekilmiş,
Bir tuhaf protesto.
Gel gör ne fark eder,
Parçalar yerleştikten sonra?
Hatırlamak? Unutamıyorum,
Utanmazca korkuyorum:
Hafızam, mahcup etme beni,
Tut o tatlı çiçekliyi.
Koyu zeminde kır resmi,
Kurdele ve ayakkabı,
Belki on farklı renk,
Ve yüzdeki neşeye yok başka denk.
Yolların ardından kahve,
Ve manzara, iddiaya göre.
Sözler birbirini kovaladı,
Aklım pamuk ellerde kaldı.
(Heyhat, kan çekildi)
(Zayıf düştüm, yenildim)
(Unuttum işte,)
(Geriye ne kaldıysa.)
Bir anda mavinin ortası
Geride korkular,
Belki bir söz verildi,
Islak bir sevgiyle sarmalandı.
İnsanlara geri dönünce:
Ödenecek borçlar,
Alınacak işler,
Sanat ve sevgi,
İşte insanlığın özeti.
Ve tartıyorum, hisler
Özümsendi, azalmadı,
Dışarıklıbir yığın değil
İçleri araştırıp bulmak gerek.
Masanın karşısı uzak kalıyor.
