13th Age
önceki yazıdan anlaşılmıştır, oyun oynatmak için D&D5E ve PF2E arasında seçim yapacak olsam tercihim 2E olur. neden? bence dövüş oyunun önemli bir öğesi ve daha iyi bir dövüş tecrübesi sunan sistemi tercih edeceğim.
herkes böyle yapmayabilir. kimisi 5E'yi "fantastik yerlerde fantastik kişilerle etkileşim" yüzünden seviyor olabilir. onlara önerim 13A olur. oyunun içine yerleştirilmiş bir NPC/organizasyon şeması var ve onlarla etkileşim oyunun ciddi bir kısmını oluşturuyor, seviyeyle birlikte gelişiyor vs vs. bir kaç kere tek oturumluk 13A oynatmaya çalıştığımda zaten bir sürü aracın uzun soluklu oyun düşünülerek konulduğu ve tek oturumda tam verim alınamadığını gözlemiştim. dövüş açısından da hala PF2E'i daha başarılı bulsam da 13A'nın da yeterince doyurucu bir dövüşü ve ilham verici kimi fikirleri var (örn. mesafeleri metre/feet ile değil "yakınlık kategorileri" ile ölçmek, "günlük" beerilerin oyun-içi zamanla değil maceradaki dövüşlerle yenilenmesi)
Barbarians of Lemuria Bir sürü farklı oyun
wow... hmm, buna girmeden önce uzun soluklu "Conan-gibi hikayeler oynatmak için en iyi sistem" arayışımdan söz etmek gerekebilir.
bence bir oyunun conan-gibi'liği için olmazsa olmaz kimi mekanikler var: 1) iki katmanlı can, yani "yüzeysel hasar" ve "ciddi hasar" farkı. 2) zırhın darbe yemekten ziyade hasar almamaya işe yaraması (ancak eski d&d alışkanlığı ile darbe yememeye de yaramasını kovaladım bir süre) ve bonus) hikayelerin doğadışı taraflarını da yansıtabilmek adına bir sanity mekaniği olsa fena olmaz. ayrıca tematik noktalar da var: kılıcın ölümcüllüğü, büyünün karanlık tehlikesi, "iyi ve kötü"nün felsefi olarak eğlenceli tartışmalar olsa da pragmatik yaşamda pek yer bulmaması, kolay kazanılıp kolay kaybedilen hazineler vd vd.
bu arayış yolunda nelere bakmadım ki! bunu alışıldık d&d kurallarıyla, daha doğrusu bana göre d&d'nin olması gereken haliyle yapamayacağım ortadaydı: benim için d&d'nin ne anlama geldiğini önceki yazıda anlatmıştım: fantasy heroics. aynı yazıda neden 5e'nin bu beklentileri tam karşılamadığını da anlatmıştım. nereye gittiğimi görebilirsiniz: "eğer 5e iyi bir d&d olamıyorsa belki iyi bir conan-gibi olabilir?" ve hatta buna gayet yaklaşan bir uyarlama da buldum: Xoth Yayınları'ndan çıkan Xoth 5E uyarlaması! gayet güzel bir çalışma, her ne kadar benim arzularımı tam karşılamasa da bir ilk adım olarak oradan ilerleyebileceğimi düşündüm. bu uğurda alternatif özellikleri içeren bir karakter kağıdı daha hazırladım! ... sonra 5E'nin dövüş dengesinin OLMADIĞINI görüp ümitsizlik içinde bu çabadan vazgeçtim.
bu süreçte Modiphius'tan çıkan 2d20 Conan'a da baktım. ahh, ne diyebilirim ki. bana kalırsa dövüşün çok ölümcül olması hedefleniyorsa dövüşe çok fazla detay katamazsınız. dövüşe katılan detay => oyuncuları dövüşe itmek, dövüşün ölümcül olması => oyuncuları dövüşten kaçırmak. ikisi birbiriyle çelişiyor. bu sistem "silahların bir erimi var, uzun silahlar kısa silahlara karşı daha iyi savunma sunar ama bir kere bu savunma aşılırsa daha çok hasar versiniz" noktasında beni kaybetti. dostum tamam sal beni, ben düşmanı 1-2 hamlede indirmek istiyorum, şövalyecilik oynamak değil. aslında bir sürü noktada benim takıldığım noktalara yanıt veriyordu ama i) detay seviyesi ii) dice pool için kaynak yakmak iii) okumayı zorlaştıran editörlük derken beni kaybetti.
sonrasında "e madem bir kere elimize d20 aldık" diyerek good old Mongoose d20 Conan'a da tekrar baktım. güzel fikirler var, hatta itiraf etmeliyim ki "conan için zırh hasarı azaltmalı" fikrini ilk burada görmüştüm AMA d20 sistemin 3.5 iskeletini yeterince geride bırakamıyor. bir kere level-tabanlı oyun çok uymuyor, ikinci olarak da büyü... d&d-yaklaşımı büyü ile conan-yaklaşımı büyü çok farklı yerlerden geliyor. neyse, en azından bakmamış olmadım.
(honorable mention) Free League Yayıncılık'tan çıkan Forbidden Lands... conan ararken OSR buldum. bu oyunu çok seviyorum ve aradığım şey değil. bu ikisi nasıl bir arada olabilir diye incelediğimde benim aradığımın plot/action-driven bir oyunken FL'in sunduğunun sandbox eploration/PC-driven bir oyun olduğunu gördüm. öte yandan OSR camiasına iyice girince ana fikir olan "rulings, not rules" FL'de biraz daha rules tarafından ağır basıyor. eh, benim de tercihim aşağı yukarı böyle zaten, belki sevgim de biraz da buradan geliyordur.
sonra bir şekilde, gerçekten adını nerede ne şekilde duyduğumu kesinlikle hatırlamadığım Warrior, Rogue & Mage'e baktım. öncelikle: çok güzel, ufak bir oyun. kendine 3 stat belirleyip bunların bir kombinasyonuyla karakterler ve oyunlar çıkartıyorsun. belki 20 oyun taşımaz ama 3-4 oyunluk mini campaign'ler için neden olmasın? peki conan olur mu? yazıldığı haliyle: not even close, çünkü dünya çok high fantasy. bir de içinde büyü olan her sistemin sıkıntısı olan büyü dengesi meselesi var ki o konuya girmeyelim. ama işte, bir şey ne kadar basitse etrafında dolaşmak o kadar kolay olur diye kendi sistemimi yapmaya bir WRM hack olarak başladım, sonunda her ne kadar ufak bir benzerliğin ötesinde bir şey kalmasa da çok temiz bir başlangıçtı.
bu yazıyı burada tamamlayayım, bir sonrakinde efendi gibi Barbarians of Lemuria anlatırım.
