Bugünden sonra

Son geldiğinde, evlat,
Göz gördüğünce yer yarıldı
Toprak nefretle ateş kustu,
Son taneye kadar yandı ekinler.

Denizler kurudu ve geride
Leş bir balçık kaldı:
Balıklar acı içinde yalvardı
Bulamayacakları bir huzur için.

Ve ateşlerin ardından hava soğudu,
Denizin suyu üzerimize yağdı:
Asit, kül ve çamur.
Kimse arınmadı, ne de ferahladı.

Yer, deniz ve bulutlar gitti
Kayboldu gök dahi.
Yerdeki çatlaklar yuttu,
Geride yıldızsız karanlık.

Ölü bir kayanın üzerinde,
Birbirimizi ancak elimizle
Görerek yaşadık gecelerce:
Tek bir uzun, sonsuz gece.

Saklanamayan heyecan,
Sorular, anlatıcıya dönen:
Nasıl mı bitti? Bunun
Yanıtı yok, sadece tahmin:

Belki bir uyanan
Yeni bir güneşi gördü tekrar,
Peşine takılmış kuşlar,
Gagalarında kundak.

Belki yavaş yavaş
İsimler oldu yanlış:
Temiz dediğimiz leş,
Ve külleri sandık yaş.

Belki yorulduk görmekten
Göz değil parmak ucundan.
Elleri bıraktık ve taştan
Yığınları ettik yaren.

Hikaye nasıl mı bitti?
Bitmedi, ne yazık ki.
Her gün yenilenir anlatı:
Senin elinde günler, bundan sonraki.