Andığımız, Corc'dan bir söz:
Dizimizde saz,
Karşımızda siz.
Akış: amansız.
Corc gitti, biz kaldık.
Geçmişi koyduğumuz sandık,
Bir kapı olaydı keşke;
Veya belki de bir tekne.
Geçmiş birikti adım adım,
Sandık dolunca dolaba
(ve sonra da bir oda)
taşıdık ağır ağır.
Boyu aştı, yığınlar oldu,
Tepeleme bir labirent,
Gıcır gıcır stonehenge.
Oysa...
Oysa suyun kenarına gidebilirdik,
Belimize kadar girip otururduk.
Dünya etrafımızda dönüp anaforlanır,
Okşayan her yeni damlayla ferahlardık.
Ve eğer tek yönlü bir sandıktan
Çıkabileceğimiz bir kapıya geçseydik,
Yukarıya yürürdük, üst-baş çamur.
Oranın suyu neden daha güzel olmasın?
Ve kovayı nedensizce dolduracağımıza,
Kapağı açıp tekneye bindiğimizde
Batmayıp yüzecekse, ve biz de küreğe
abanacaksak... Neden boğulalım?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder